Deborah Heilig-Boogert - Kilo's Geluk (boekrecensie)

Deborah Heilig-Boogert is columniste voor onder andere Kekmama.nl. Ook startte zij haar eigen uitgeverij, Kaft Media, waar zij beginnende schrijvers begeleidt. Bij Kaft Media verscheen ook Deborah's eerste eigen boek Kilo's Geluk. In Kilo's Geluk zijn meer dan 50 columns gebundeld. Het onderwerp van alle columns zijn de drie kinderen van Deborah, die hun moeder continue voorzien van materiaal. Tussen de columns door staan uitspraken van de kinderen, het zogenoemde 'prietpraat'.
>
Uit Kilo's Geluk

"En dan de uren slaap. Die zijn op één hand te tellen. Ons moppie is gewoon nog te klein en te licht en komt vaak voor een voeding. Moe? Natuurlijk. Maar wat voel ik me rijk! Terwijl ik langzaam mijn best doe om zelf wat kilo's kwijt te raken, groeit een ander aantal kilo's gelukkig elke dag. Want ik bezit gewoon meer dan 19 + 15 + 4,5 = 38,5 kilo geluk! En dat wordt gelukkig elke dag meer."

Kilo's Geluk is een verzameling columns waar, hoe kan het ook anders, het moedergeluk vanaf druipt. De stukjes lezen makkelijk weg en zijn prettig geschreven. Tussendoor heeft de schrijfster grappige uitspraken van haar kinderen geplaatst. Persoonlijk ben ik geen liefhebber van het lezen van het geluk van medemoeders. Waar bijvoorbeeld een Daphne Deckers de aandacht weet vast te houden door de nodige zelfspot en humor, staat Kilo's Geluk bol van anekdotes die wellicht leuk zijn voor de schrijfster zelf en diegenen die haar persoonlijk kennen, maar ik was er snel klaar mee. Kilo's Geluk zal zeker een doelgroep hebben gevonden in het grote aantal oermoeders, die alles wat hun kinderen doen of zeggen tot hoogstandjes bombarderen, maar persoonlijk vond ik het teveel overlopen van geluk en dat maakt het boek helaas tot een niemandalletje. Leuk voor een verloren uurtje, maar zeker niet meer dan dat. Mercy Hiltrop, chef Webredactie Jonge Gezinnen vat in een recensie het boek zeer pakkend samen: "Ongetwijfeld een feest van herkenning voor alle 'moedermutsen'!"

Kilo's Geluk is onder andere te koop bij boekhandel Jaspers in Badhoevedorp, boekhandel Kaldenbach in Zwanenburg en via http://www.kaftmedia.nl.

Deze boekrecensie is gepubliceerd op Banger Sisters

Wat is jouw excuus? - Esther Jacobs (boekrecensie)

Esther Jacobs (1970) heeft geen baan, relatie, geld, pensioen, rijke familie of andere zekerheid. Toch reisde ze door meer dan honderd landen, zamelde miljoenen euro's in voor goede doelen, woont op een tropisch eiland en werkt slechts enkele maanden per jaar. Iedereen kent haar actie Coins for Care, waarmee ze rondom de invoering van de euro overgebleven buitenlandse muntjes inzamelde voor goede doelen. Daarna zette ze de vastgeroeste goededoelenwereld op zijn kop met haar roep om meer transparantie. Ze deed ook mee aan het realityprogramma Expeditie Robinson, waar ze werd weggepest van het onbewoonde eiland. Ondanks alle tegenslagen en tegenwerking bleef Esther glimlachen. Ze wist uiteindelijk de situatie naar haar hand te zetten en haar doelen te bereiken.

Open brief aan Peter van der Vorst

Beste Peter,

De laatste weken heb ik columns geschreven over het door jouw geproduceerde programma ‘Wie is Tatjana?’. De eerste twee afleveringen gaven genoeg stof om over te schrijven. Zo had je in aflevering één bedacht Tatjana als een ontevreden, verwend kreng neer te zetten. Wat een commotie bracht dat te weeg! Op Twitter gonste het van de verontwaardigde berichten; zo kenden wij Tatjana niet en bovenal: wij geloofden er niets van dat onze Tat zo’n secreet kon zijn! In de tweede aflevering was duidelijk voor een andere aanpak gekozen en zagen wij Tatjana zoals we haar kennen; lief, naief en een tikkeltje dom. En waren de heren in aflevering één nog goedwillende mannen, nu kregen we te maken met foute mannen en konden we ons vereenzelvigen met onze Diva, die zich in allerlei bochten moest wringen om niet ter plekke te worden aangerand. Het was smullen, die tweede aflevering en dan vooral van Willem Vat, de personificatie van de 'foute man'.
>
Maar toen ging het mis. In de derde aflevering waren de heren én Tatjana dodelijk saai. Hoewel je van haar gezicht kon aflezen dat ze het liefst de huizen én de heren een veeg uit de pan wilde geven, bleef Tatjana lief lachen en alles als ‘leuk’ en ‘schattig’ bestempelen. Met veel moeite kon ik er nog een artikel uit persen, maar de interesse van de lezer was weg en bleef weg. Tja, de uitzending was saai en dus was mijn column saai.

Maar wie A zegt, moet ook B zeggen, dus zat ik afgelopen vrijdag weer klaar met met mijn laptop. Maar wat gebeurt er? We zien Tatjana die zich de hele uitzending opstelt als een giechelend schoolmeisje. Een bijna 50-jarige vrouw die kirrend en chocolade-etend door het beeld dartelt. Die zich overduidelijk groen en geel ergert aan haar dates en haar afschuw over de zoveelste man-met-kinderen nauwelijks kan verhullen. “Dat dacht ik al”, zegt ze met een verwrongen blik, “deze heeft óók kinderen”. En je kunt je het gesprek met de moeder, vriendin en ex-minnaar/manager al voorstellen. “Hoe kunnen jullie nu steeds mannen met kleine huizen en kinderen voor me uitzoeken’, hoor je haar al tieren, “jullie horen toch te weten waar ik op val?”

Maar dat moet je er zelf bijdenken, want ze zegt het niet. Ze blijft glimlachen en zelfs wanneer ze wordt geconfronteerd met een mediageile glijer die zijn deelname aan het programma duidelijk gebruikt om zijn brillenwinkel en galery te promoten, zit ze de date gelaten uit. Achteraf wil ze haar gal wel spuwen, maar wij wachten op het moment dat ze ter plekke haar date van repliek dient. Of nog beter, dat ze halverwege de date gewoon zegt: “Hoor eens, je bent vast een fijne vent, maar dit wordt niks. Dus succes met je verdere zoektocht, ik ga lekker naar huis, in mijn joggingpak voor de tv hangen met een zak chips”.
Dát is wat de gemiddelde vrouw zou doen en dat is ook wat we van Tatjana verwachten.

Dus, beste Peter, ik stel voor dat je de laatste twee afleveringen Tatjana gewoon zichzelf laat zijn. Dat ze mag zeggen wat ze denkt en mag opstappen wanneer ze in het eerste halfuur al weet dat ze toch niet gelukkig zal worden in die doorzonwoning in Almere. En als ik je nog een advies mag geven: zoek jíj eens drie leuke kerels voor haar uit. Het is ondertussen wel duidelijk dat de selectiecommissie, bestaande uit mensen die haar goed zouden moeten kennen, voornamelijk mannen uitkiest waarvan zij zouden willen dat Tatjana erop valt. Maar oh, wat slaan ze de plank steeds mis! Tatjana valt helemaal niet op aardige, lieve mannen met kindertjes en een eensgezinswoning in een vinexwijk. Tatjana wil gewoon een leuke vent met een kast van een huis en een dikke bankrekening en geef haar eens ongelijk. Dat dat geen blijverdjes zijn, is onbelangrijk. Dan maak je volgend jaar gewoon weer een seizoen ‘Wie kiest Tatjana?’. ‘Boer zoekt Vrouw’ trekt tenslotte ook al jaren miljoenen kijkers.

Dus dat spreken we af? Jij zoekt leuke kerels uit voor Tatjana, want die taak is jou vast wel toevertrouwd en dan kan ik gewoon leuke stukjes blijven schrijven!

Deze column is eerder gepubliceerd op Banger Sisters

Ziels Gezond - Annemarie Postma (recensie)

Ziels Gezond
In Ziels Gezond geeft Annemarie haar spirituele kijk op gezondheid, ziekte, lichamelijke beperkingen en gewichtsproblemen. Gezond en slank zijn lijkt een voorwaarde voor geluk, liefde en succes.Als ons lichaam niet langer aan deze voorwaarden voldoet, zijn we teleurgesteld en boos. Annemarie wil de verstoorde band tussen lichaam en geest herstellen en ons leren ziekte niet langer te zien als een beperking, maar juist een teken van spirituele kracht. Het is een kans om ons denken te genezen en innerlijk vrij te worden. Uitdagingen geven aan dat onze ziel klaar is voor groei.
>
Uit Ziels Gezond:
‘....word ik slachtoffer, ga ik nu mijn omgeving manipuleren en zet ik het leven op de handrem? Of zie ik mijn ziekte of beperking als een uitnodiging om mijzelf op een dieper niveau te ontmoeten en tot meer bewustzijn te komen?’

De oude worden, of juist nieuw worden?
Anders dan in Ziels Eigenwijs is er in Ziels Gezond ruimte voor ervaringen van diverse mensen die openhartig vertellen over de uitdaging die zij tegenkwamen in hun leven en hoe zij hebben leren omgaan met de boodschap die hun lichaam duidelijk voor hen had.

Uit Ziels Gezond:
‘Het gaat er in wezen natuurlijk niet om dat je zo snel mogelijk je ‘oude leven’ weer oppakt, maar dat je leert nieuwe keuzes te maken. Keuzes die jouw lichaam en ziel recht doen.'

Onze gezondheid is een zielsopdracht
Annemarie eindigt haar boek met woorden van hoop. Hoop dat men na het lezen van haar boek ziekte en tegenslag kan zien als keerpunt en een kans om je werkelijke zelf echt en intens te ontmoeten. Als je je ziekte als zielopdracht gaat zien, als uiting van het verlangen van de ziel, dán begint je leven te veranderen en word je heel en compleet mens.

Wat vond ik van het boek?
Nadat ik eerder met veel plezier Ziels Eigenwijs had gelezen, begon ik vol verwachting aan Ziels Gezond. Toen ik zelf drie jaar geleden van de ene op de andere dag werd getroffen door reuma, begreep ik vrijwel direct dat dit mijn ‘wake up-call’ was en een kans om mijn dromen waar te maken. Hoewel ik uiteraard last heb van lichamelijk beperkingen, wegen deze niet op tegen de voldoening die ik uit mijn ‘nieuwe leven’ haal. Het ziek worden was voor mij een teken dat ik een andere weg in moest slaan, mijn ‘zielsopdracht’. In mijn omgeving stuit ik vaak op onbegrip, men vindt mijn houding ‘laconiek’ of men denkt dat ik mijn ziekte niet wil accepteren. De reumatologe heeft me zelfs doorverwezen naar een psycholoog. Je móet je blijkbaar continue bewust zijn van je eigen beperkingen, waardoor je alleen maar in een neerwaartse spiraal terecht komt.

Annemarie Postma rekent af met deze denkbeelden. Iemand met een handicap, chronische ziekte of overgewicht kan wel degelijk ‘ziels gezond’zijn. Een gezond en slank lichaam is geen garantie voor geluk. Wat heb je aan een perfect lijf als je niet weet hoe je gelukkig moet zijn? En andersom betekent het hebben van een lichamelijk beperking niet dat gelukkig en vervuld kunt zijn. ‘Gezond zijn heeft op de eerste plaats te maken met het hebben van een gezonde relatie met je ziel.’

Annemarie Postma heeft enthousiast haar medewerking toegezegd aan een interview met Banger Sisters. Houd onze site in de gaten voor dit, ongetwijfeld zeer interessante artikel!

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op Banger Sisters.

Ziels Eigenwijs - Annemarie Postma (recensie)

Wie is Annemarie Postma?
De meesten van ons kennen Annemarie Postma (1969) als ‘het fotomodel in de rolstoel’, maar ze is zoveel meer dan dat. Zo is zij schrijfster van diverse boeken, waaronder Ik hou van mij, Het lichaam is perfect en The deeper secret. Stuk voor stuk boeken waarin ze op haar eigen wijze omgaat met spiritualiteit en het accepteren van de dingen die het leven met zich mee brengt.
>
Ziels Eigenwijs
Wat is spiritualiteit en vooral: wat is het niet? Annemarie Postma rekent op haar eigen wijze af met de spirituele wanna be’s die de laatste tijd overal opduiken. Spiritualiteit heeft niets te maken met een wekelijks lesje yoga of het dragen van de juiste kleding. Spiritualiteit zit in jezelf en komt pas tot uiting wanneer je jezelf volledig hebt leren kennen en je leven eerlijk onder ogen bent gekomen. Annemarie gaat in op de zin en onzin van reïncarnatie en karma en de ware gedachte achter mediteren. Ook de maatschappelijke verantwoording wordt niet geschuwd. Annemarie haalt keihard uit naar de bio-industrie, de overcomsumptie en het gebrek aan respect voor dieren.

Uit ‘Ziels Eigenwijs’:
‘Wij zijn niet op aarde om spiritueel te worden; we zijn spirituele wezens die als taak hebben volledig mens te worden’

‘Ziels Eigenwijs’ is geen boek waar je een objectief oordeel over kunt vellen. Natuurlijk, Annemarie beheerst de kunst om op een luchtige, soms humoristische, maar bovenal indringende wijze de lezer mee te nemen in haar eigen zoektocht naar spiritualiteit en de acceptatie van lichaam en geest. Maar daarmee doe ik Annemarie en haar boek tekort. Met ‘Ziels Eigenwijs’ worden deuren in je hoofd én hart opengezet en het zet je aan tot denken. Over jezelf en je omgeving. Annemarie geeft in eerdere interviews zelf al aan dat ‘Ziels Eigenwijs’ geen boek is dat je in één keer uit zult lezen. De door haar aangedragen onderwerpen komen zó bij je binnen dat je het boek af en toe even weg moet leggen om dát wat je hebt gelezen een plek te kunnen geven. ‘Ziels Eigenwijs’ is een aanrader voor een ieder die een nuchtere kijk heeft op spiritualiteit en wil leren dit in het dagelijks leven toe te passen.

Deze recensie is tevens gepubliceerd op Banger Sisters

Deel twee uit de soap 'Wie kiest Tatjana?' (recensie)

Na de teleurstellende aflevering van vorige week zat ik deze vrijdag strijdvaardig klaar voor een nieuwe aflevering van 'Wie kiest Tatjana?'. Tot mijn grote verbazing was er dit keer voor een hele andere aanpak gekozen. Werden de heren en huizen eerst tot op het bot afgekraakt, dit keer had Tat duidelijk de opdracht gekregen wat positiever op de mannen en hun omgeving te reageren.
>
De eerste date van Tatjana is Leon. Klein, maar fijn en Tatjana is duidelijk van hem gecharmeerd. Hoewel Leon op een soort van studentenkamer blijkt te wonen, waardoor Tatjana in eerste instantie bij de buurvrouw aanklopt, blijft ze lachen en er komt geen onvertogen woord over haar lippen. Wanneer ze door alle kledingrekken heen uiteindelijk de zit-/slaapkamer van Leon betreedt, stuit ze direct op zijn bed en vond ze vorige week een normale eengezinswoning triest en van weinig luxe getuigen, het piepkleine kamertje van Leon wordt bestempeld als 'schattig' en 'lief'.

Ik krijg bijna een wegtrekker van alle positiviteit en mompel: "afkraken, kreng!" en zie, ik word op mijn wenken bediend. Want dan is het de beurt aan Robert en hij blijkt weinig voorbereiding te hebben getroffen voor zijn date met Tatjana. Doelloos slenteren ze door de stad, met als enige hoogtepunt paparazzo Edwin Smulders, die de twee vereeuwigd voor zijn roddelblad. Na het zoveelste kopje koffie wil Robert wederom wandelen. Tatjana begint al wat chagrijniger te kijken en roept vertwijfeld: "nog meer wandelen, daar kom ik niet voor!". Wanneer Robert voorstelt naar zijn huis te gaan heeft Tat een beter idee: "jij naar jouw huis en ik naar het mijne!". Net als je denkt dat dit het is, weet Robert haar toch over te halen met hem mee te gaan en bij hem thuis aangekomen, wacht er een verrassing: Robert heeft masseurs ingehuurd. Tatjana is wel toe aan een beetje ontspanning en laat zich van haar beste kant zien: zonder kleren. Maar alle goede bedoelingen ten spijt, wanneer Tatjana meldt dat ze liever de avond eindigt met de masseur in plaats van Robert weet je: dit gaat hem niet worden.

Maar het kan nog erger. De derde en laatste kandidaat van deze week is William. William is het type 'foute man'. Bij de selectiegesprekken geeft hij manager René Ros een peperdure ketting ("voor Tatjana, hoor") en meldt direct dat hij zeker weet dat Tatjana hem zal kiezen. Wij kijksters zijn gelijk op onze quivive: zoveel zelfverzekerdheid, daar houden wij vrouwen niet van.

Het huis van William is een plaatje, maar het is erg jammer dat hij de foto's van zijn exen pontificaal in de woonkamer heeft staan. Maar nog erger is dat William van alles 'voelt' en dat hij ervan overtuigd is dat Tatjana dezelfde vibes heeft. Wat hij als spirualiteit verwoord, noemen wij gewoon 'geiligheid' . We voelen oprecht mee met Tatjana die wanhopig stapels kussens tussen haar en haar belager opwerpt.

Even lijkt het erop dat Tat onder de indruk is van de mooie auto waarin William haar meeneemt, maar al gauw blijkt dit een illusie te zijn, want ook in de auto wordt de wanna be-lover op afstand gehouden met, jawel, kussens. Ook de ingehuurde topchef valt niet in de smaak en wordt afgeserveerd, want de diva blijkt de voorkeur te geven aan een shoarmaschotel. Het aantal tweets stijgt tot ongekende hoogte en de hilariteit is niet van de lucht. Maar de klapper komt pas wanneer William zijn date verrast met een cadeau: een sexy zwart jurkje en killer heels. Ik val bijna van de bank van het lachen. Tatjana is echter not amused en roept vertwijfeld uit: "ik ben je escortdame niet!" Zelfs het door William aangetrokken T-shirt met de tekst 'waiting for a girl like you' helpt niet meer en wanneer hij meldt dat hij zelf het toetje is, heeft Tatjana nog maar een oplossing: daar zijn ze weer, de kussens!


Er lijkt deze week geen twijfel te bestaan welke mannen er níet zullen worden gekozen. Toch brengt Tatjana me nog even in verwarring wanneer ze aangeeft dat ze een klik had met William en Robert als eerste wegstuurt. Het zal toch niet? Maar gelukkig blijkt ook dit waarschijnlijk een gevolg van de nieuwe aanpak, want Leon gaat door naar de volgende ronde.

Waarschijnlijk heeft Peter van der Vorst mijn vorige column gelezen en eieren voor zijn geld gekozen. Want deze aflevering voldeed precies aan de verwachtingen die ik in eerste instantie van het programma had. Tatjana was zoals we Tatjana graag zien: sexy, sympathiek en een beetje dom en naief. Wij willen ons helemaal niet ergeren aan Tat, we willen ons ergeren aan de mannen die zich in allerlei bochten wringen om met de sexbom in bed te kunnen belanden en zich daarmee onsterfelijk belachelijk maken. Ik zeg: "Peter, mission accomplished"!

Ben 'The Voice' Saunders

Ik geef het toe, ik ben vanaf minuut één een grote Ben Saunders-fan. Ik houd nu eenmaal niet zo van té gladde mannen, dus na Borsato, Smit etc. was ik wel toe aan iets stoerders ;-). Dat Ben TVOH zou winnen, wist ik tijdens de eerste aflevering al. Ik schreef er in november al een artikel over voor Banger Sisters. Niet gelezen? Nou vooruit dan maar...

Hoewel de talentenjacht 'The Voice of Holland' nog in volle gang is, kent het programma al een gedoodverfde winnaar. Ben Saunders is dé nieuwe sensatie in Nederland.

Tijdens zijn eerste optreden maakte hij zich al onsterfelijk door binnen no-time drie van de vier coaches in extase te brengen. Tijdens de eerste zin van 'Use Somebody' drukten Angela Groothuizen, Nick & Simon en Roel van Velzen vrijwel tegelijkertijd op de knop waardoor zij lieten weten Ben graag te willen coachen. Alleen Jeroen van der Boom was klaarblijkelijk niet onder de indruk, zodat Simon op een gegeven moment opstond en ferm bij Jeroen op de knop drukte. "Ben jij niet goed ofzo?", riep hij terwijl hij terugliep naar zijn eigen plek. Na afloop van het nummer klom Angela op haar desk en liet zo blijken erg onder de indruk te zijn van het nieuw ontdekte talent. Ben koos uiteindelijk voor Van Velzen, die zijn blijdschap niet onder stoelen of banken stak en de zanger in zijn armen sprong.

Tijdens de eerste battle moest Ben het opnemen tegen Yvette. Een oneerlijke strijd voor de zangeres die werkelijk een fantastische performance weggaf. Op het moment dat Ben begon te zingen wist heel Nederland: Yvette gaat naar huis.

Afgelopen vrijdag wachtte iedereen gespannen op het optreden van de publiekslieveling. Zoals verwacht had men het kijkcijferkanon aan het eind van het programma gepland en na lang wachten stond hij daar. In het donker. Op het moment dat de lichten aansprongen en hij de eerste toon inzette wisten we dat het wachten de moeite waard was geweest. Ben Saunders zette met zijn uitvoering van 'If you don't know me by now' wederom een prestatie van wereldformaat neer. Dat hij zonder meer doorging naar de volgende ronde was dan ook voor niemand een verrassing.

Wat is het geheim van Ben Saunders? Hij heeft talent, dat zonder meer. Maar dat is niet alles. Waarschijnlijk is het de combinatie 'ruwe bolster, blanke pit'. De zwaar getatoeerde Free Fighter met de gouden tanden is duidelijk geen watje. Misschien is hij zelfs wel te typeren als 'foute man'. Maar naast zijn stoere voorkomen heeft hij ook duidelijk een zachte kant. Hij spreekt vol liefde over zijn moeder en plaatst vol trots foto's van zijn dochtertje op Hyves. De combinatie van keiharde vechterbaas en liefhebbende zoon en vader doet de harten van menige moeder en dochter sneller kloppen. Tel daar zijn zangtalent bij op en je mag concluderen dat Ben Saunders hét heeft. We mogen het geen X-factor noemen, want dat is een ander programma, maar misschien dekt de term X-factor toch niet de hele lading. Ben Saunders heeft de A t/m Z-factor!

Het geheim van Ben Saunders

Hoewel de talentenjacht 'The Voice of Holland' nog in volle gang is, kent het programma al een gedoodverfde winnaar. Ben Saunders is dé nieuwe sensatie in Nederland.

Tijdens zijn eerste optreden maakte hij zich al onsterfelijk door binnen no-time drie van de vier coaches in extase te brengen. Tijdens de eerste zin van 'Use Somebody' drukten Angela Groothuizen, Nick & Simon en Roel van Velzen vrijwel tegelijkertijd op de knop waardoor zij lieten weten Ben graag te willen coachen. Alleen Jeroen van der Boom was klaarblijkelijk niet onder de indruk, zodat Simon op een gegeven moment opstond en ferm bij Jeroen op de knop drukte. "Ben jij niet goed ofzo?", riep hij terwijl hij terugliep naar zijn eigen plek. Na afloop van het nummer klom Angela op haar desk en liet zo blijken erg onder de indruk te zijn van het nieuw ontdekte talent. Ben koos uiteindelijk voor Van Velzen, die zijn blijdschap niet onder stoelen of banken stak en de zanger in zijn armen sprong.

Tijdens de eerste battle moest Ben het opnemen tegen Yvette. Een oneerlijke strijd voor de zangeres die werkelijk een fantastische performance weggaf. Op het moment dat Ben begon te zingen wist heel Nederland: Yvette gaat naar huis.

Afgelopen vrijdag wachtte iedereen gespannen op het optreden van de publiekslieveling. Zoals verwacht had men het kijkcijferkanon aan het eind van het programma gepland en na lang wachten stond hij daar. In het donker. Op het moment dat de lichten aansprongen en hij de eerste toon inzette wisten we dat het wachten de moeite waard was geweest. Ben Saunders zette met zijn uitvoering van 'If you don't know me by now' wederom een prestatie van wereldformaat neer. Dat hij zonder meer doorging naar de volgende ronde was dan ook voor niemand een verrassing.

Wat is het geheim van Ben Saunders? Hij heeft talent, dat zonder meer. Maar dat is niet alles. Waarschijnlijk is het de combinatie 'ruwe bolster, blanke pit'. De zwaar getatoeerde Free Fighter met de gouden tanden is duidelijk geen watje. Misschien is hij zelfs wel te typeren als 'foute man'. Maar naast zijn stoere voorkomen heeft hij ook duidelijk een zachte kant. Hij spreekt vol liefde over zijn moeder en plaatst vol trots foto's van zijn dochtertje op Hyves. De combinatie van keiharde vechterbaas en liefhebbende zoon en vader doet de harten van menige moeder en dochter sneller kloppen. Tel daar zijn zangtalent bij op en je mag concluderen dat Ben Saunders hét heeft. We mogen het geen X-factor noemen, want dat is een ander programma, maar misschien dekt de term X-factor toch niet de hele lading. Ben Saunders heeft de A t/m Z-factor!

Outnumbered, de aanrader voor iedere ouder

Heb jij ook weleens het gevoel dat je opvoeding geen enkele zoden aan de dijk zet? Dat ieder stukje energie dat je erin steekt, er aan de andere kant zo weer uitdrijft en dat andere ouders het altijd beter lijken te doen?

Kijk dan eens naar de FOXlife serie 'Outnumbered'. De serie is alweer toe aan het derde seizoen en volgt het leven van het gezin Brockman in Zuid-Londen. De ouders, Pete (Hugh Dennis) en Sue (Claire Skinner) zijn midden veertig en worden volledig ondergesneeuwd door hun werk als respectievelijk geschiedenisleraar en secretaresse, maar vooral door hun drie kinderen.

De oudste zoon, Jake (Tyger Drew-Honey) is 13 jaar. Hij is een typische puber die zich voornamelijk schaamt voor zijn ouders. Dochter Karen (Ramona Marquez) is een betweterige 7-jarige met het uiterlijk van een engeltje, maar weet haar ouders tot wanhoop te drijven door haar medogeloze ondervragingen en de 9-jarige Ben (Daniel Roche) is de schrik van de buurt, het gezin en de school. Hij is een pathologische leugenaar en haalt zulke vreselijke streken uit dat de school Pete en Sue verzoekt hem thuis te houden als de inspectie langskomt. Verder hebben Sue's demente vader en Pete's labiele, gokverslaafde moeder een terugkerende rol in de serie.

De serie dankt het succes aan de herkenbare situaties die, hoewel sterk uitvergroot, een zekere mate van plaatsvervangende schaamte bij de kijker oproepen. Zo hebben met name de twee jongste kinderen de gave hun ouders in het openbaar voor schut te zetten met informatie die ze hebben opgevangen, maar die duidelijk niet voor hun oren bestemd was. Ook drijven ze hun ouders en directe omgeving tot waanzin door tot het bot door te vragen waarbij ze steeds het laatste woord willen hebben. Pete en Sue proberen met volwassen argumenten de kinderen te overtuigen, maar delven toch steeds het onderspit tegen de kinderlijke logica. Als kijker voel je afwisselend medelijden met de ouders, die het toch echt goed bedoelen, en irritatie omdat ze de kinderen steeds weer over de grenzen van het toelaatbare laten gaan.

De acteerprestaties zijn briljant te noemen. Met name de kinderen acteren dusdanig naturel en de dialogen zijn zo lang en snel dat je de schrijvers ervan verdenkt een groot deel van het script op improvisatie te laten draaien. De serie heeft in 2007, terecht, de British Comedy Award gekregen en is genomineerd voor een BAFTA.

'Outnumbered' is echt een serie van deze tijd, waarin alle opvoedkundige problemen, waar iedere ouder tegen aan loopt, breeduit en uitvergroot aan bod komen. In tegenstelling tot de meeste andere sitcoms zijn de vader en moeder hier geen perfecte 'rolmodellen' die ten alle tijden overeind blijven, maar stuntelige ouders die keer op keer in de valkuilen van het opvoeden stappen. Een aanrader voor iedere ouder!

Seizoen drie van 'Outnumbered' is vanaf 26 oktober elke dinsdag om 21.20 uur te zien bij FOXlife. Eerdere afleveringen worden door de week heen regelmatig overdag uitgezonden.

Villa d'Esta, meer dan een woonblog

Villa d'Esta is opgericht door Franca de Jonge (35). Franca studeerde af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag richting architectonische vormgeving.

Franca houdt van simpele dingen, dingen die haar leven mooier maken en verrijken. Een goed boek, bloemen, de geur van regen in de zomer, filosoferen, spelen en gek doen met haar twee zoontjes van 7 en 5. Samenzijn met haar man. Koffie verkeerd met sojamelk drinken met haar vriendinnen. Van heel veel zoete, zoete, zoete dingen....yoga én om in haar huis nieuwe interieurideeën uit te proberen!

In 2008 stapte Franca naar de KvK om Villa d'Esta te laten registreren. Sindsdien heeft zij van haar hobby haar werk gemaakt en geeft ze interieuradvies aan mensen die hun huis gezelliger, sfeervoller en persoonlijker willen maken. Samen met haar klanten creëert zij een plek waar zij zich prettig en thuis voelen. Zij gelooft dat de kwaliteit van je huis een grote invloed heeft op je welbevinden. In haar adviezen staat het delen van kennis en plezier voor stylen en decoreren voorop. Voor een klein budget, met een groot effect!

Spaaracties, het zou verbóden moeten worden!

Vanmiddag stond ik bij de kassa van Albert Heijn. Een tikkeltje gehaast, want onze zoon is morgen jarig en dan heb je nog wel meer te doen. "Wilt u Toy Story-figuurtjes?" hoorde ik de cassiére vragen. Verstoord keek ik op; wat wil ik? Vriendelijk herhaalde ze haar vraag. Toy Story-figuurtjes? Het was me wel opgevallen dat er door de hele winkel Toy Story-artikelen lagen uitgestald, maar waarschijnlijk had ik, tegen beter weten in, mijn kop in het zand gestoken. Want ik word er gestoord van, van al die figuurtjes en plaatjes die je tegenwoordig bij elke winkel lijkt te krijgen.

Interview met Astrid Rijff

Astrid Rijff wordt geboren in 1960 te Roden (DR) als jongste van een muzikaal gezin van negen kinderen. Op zesjarige leeftijd begint ze met vioollessen.Op haar veertiende verhuist ze naar Groningen waar ze haar havo-diploma haalt. Ze gaat viool en klassieke zang studeren op het Conservatorium in Groningen. Via allerlei omwegen belandt ze uiteindelijk in het theater. Al snel staat ze zelf op de planken. Ze speelt in diverse theaterproducties, zowel op professioneel als op semi-professioneel niveau. Ook speelt ze in een aantal videoproducties en films, o.a. voor de NCRV. Bij de lokale televisie, Omroep Organisatie Groningen, krijgt ze haar eigen kunst- en cultuurprogramma, 'Het Uur van Apollo'. Een programma vanuit de foyer van de Oosterpoort met gasten uit binnen- en buitenland uit allerlei kunstdisciplines, liveoptredens en publiek.

Door haar hele leven heen loopt het schrijven als een rode draad. Ze begint al zelfverzonnen verhalen te vertellen aan haar vriendjes en vriendinnetjes als ze nog niet kan schrijven. Op de basisschool wint ze menig schrijfwedstrijd. Op de middelbare school schrijft ze elke maand een kort verhaal in de schoolkrant. Op het conservatorium neemt ze, samen met een vriendin, de redactie van de schoolkrant over en schrijft artikelen over muziek. In de jaren dat ze met theater bezig is, komt het schrijven op de achtergrond. Daar komt verandering in als ze in 1999 bevalt van een zoon en zich richt op het moederschap.


In 2003 stuurt ze een column over het moederschap naar een site voor thuisblijfmoeders. Hij wordt geplaatst en vanaf dat moment schrijft ze drie jaar lang elke maand een column voor deze site. Ook begint ze haar eigen weblog. Er worden columns geplaatst in de bladen Groter Groeien, J/M Magazine, de Esta en De Pers. Hanneke Groenteman plaatst eveneens regelmatig iets van haar op haar weblog. Ze heeft dan het onderwerp moederschap al lang verlaten en schrijft over van alles en nog wat. Uiteindelijk leidt dat tot het boek 'Astales, het leven bekeken'. Een verzameling columns en gedichten die ze tussen 2003 en 2007 heeft geschreven. In februari verschijnt haar eerste roman 'Snaren'. (Bron: http://astrid-rijff.webs.com/)
Banger Sisters wilde graag nog meer over Astrid weten en benaderde haar voor een interview.

Snaren - een roman van Astrid Rijff (recentie)

De schrijfsterAstrid Rijff (1960) studeerde aan het conservatorium en rolde vervolgens het acteervak in. Vanaf 2003 schreef ze diverse columns en korte verhalen. In 2008 leidt dat tot haar eerste boek Astales, het leven bekeken; een verzameling columns en gedichten over allerlei onderwerpen. Sinds juli 2009 is ze vaste columniste van het E-magazine van Catherine Keyl; www.catherine.nl. Snaren is haar debuutroman.

Op de achterkant:
Zij ziet HUN verhouding zo. Hij ziet het heel anders.
De dirigent Ole Vallerooy en de violiste Sarah van Santen brengen elkaar telkens aan de rand van de afgrond, maar ze zijn niet in staat om elkaar los te laten. Onmacht? Angst? Lafheid? Liefde? Wie zal het zeggen ... Tot, na vijftien jaar, er iemand anders kiest en werkelijk de bal gaat rollen. Met een fatale afloop voor een van hen. Een roman over de liefde, de onmacht om keuzes te maken, los te laten en in het diepe te springen.

De halve waarheden van de makelaar

Wij hebben verhuisplannen. Na jaren te hebben gehuurd willen we nu wel eens een eigen huisje. Vol goede moed begonnen we vorig jaar aan onze huizenjacht. Avonden brachten we door op Funda, ons verlekkerend aan de mooiste woningen. Wat een keus! In het weekend stapten wij in de auto en reden een zorgvuldig uitgekozen route langs alle uitgekozen huisjes. En dan besef je dat mooie foto's en beschrijvingen een illusie zijn.

Een authentieke woning is niets anders dan een krot waar 40 jaar niets aan gedaan is. Een landelijk gelegen vrijstaand huis is een schuur op het platteland, maar wel pal naast een veehouderij. Een kindvriendelijke buurt is niets meer dan een speeltuin voor je deur waar 's avonds de hangjongeren zich verzamelen en geen achterburen betekent vaak wel een snelweg of spoorlijn pal achter je huis. Een keer maakten we zelfs mee dat de, in alle opzichten, perfecte woning op het terrein van een TBS-instelling bleek te staan. De makelaar wuifde onze bezwaren weg. "Deze mensen verdienen een kans," wist hij te vertellen. Jazeker, maar niet naast ons. Wie gaat er nu met 3 kleine kinderen naast zedendeliquenten wonen? We begrepen wel direct waar de lage vraagprijs op gebaseerd was.
En blijkt een woning aan de buitenkant wel aan de beschrijving te voldoen, dan lijkt de binnenkant in niets op de foto's die je doen geloven in een paleisje terecht te komen.

Penoza, een serie over de Amsterdamse onderwereld

Op dit moment is bij de KRO 'Penoza' te zien. Deze 8-delige drama-serie speelt zich, zoals de titel al doet vermoeden, af in de Amsterdamse onderwereld.

Frans van Walraven (Thomas Acda) zit in de onderwereld en hasjhandel, samen met zijn zwager Irwan (Fedja van Huêt) en beste vriend Stephen (Marcel Hensema). Mede dankzij laatstgenoemde raakt hij betrokken bij een ripdeal en vermoordt hierbij twee mannen. Zijn vrouw Carmen (Monic Hendrickx) vermoedt dat hij dieper in de criminaliteit verzeilt is geraakt dan hij zelf wil en eist dat hij zich terugtrekt uit het criminele circuit. Voor het zover is wordt Frans zelf voor de ogen van zijn jongste zoon vermoord en belandt Carmen in een nachtmerrie. Ze wordt belaagd door schuldeisers, maar ook Justitie legt druk op haar. Rechercheur Jim Leeflang (Hajo Bruins) beweert dat Frans vlak voor zijn dood een deal had gesloten met Justitie in ruil voor immuniteit en verwacht nu dezelfde medewerking van Carmen. Carmen weigert echter te leven als beschermd getuige, ver weg van familie en vrienden en neemt daarom het drastische besluit ´de winkel´, zoals het familie-imperium wordt genoemd, zelf te gaan leiden om zo te achterhalen wie er achter de moord op haar man zit. Al snel vervaagt haar grens tussen goed en kwaad en weet ze niet meer wie ze wel en niet kan vertrouwen.

Vroeger was alles beter..

Ik ben niet zo van de moderne dingen. Ik heb natuurlijk wel een wasmachine en droger, want met drie kinderen én een man is alles op de hand wassen gewoon onbegonnen werk. De magnetron bleek erg handig voor kant-en-klaar maaltijden en de afwasmachine was een cadeautje van mijn moeder. Maar ik heb nog steeds mijn oude tv, die ik kreeg toen ik op kamers ging wonen. En toen was dat ding al derdehands. Ik moet er eerst heel hard op slaan, anders heb ik geen geluid en soms zit er er een rare groene gloed over het beeld. Maar hij doet het en ik ben er aan gehecht.

Ongeveer een jaar geleden werd mijn tv verbannen naar de slaapkamer en stond er opeens een HD Plasma mega-tv op het dressoir. Mijn man is namelijk wel van de moderne apparatuur en wilde ook weleens een voetbalwedstrijd in vol ornaat kijken. Er zitten twee afstandsbedieningen bij, één voor de tv en één voor de digitale ontvangst. Je moet dan eerst de tv op een bepaalde extension zetten en dan kun je met de tweede afstandbediening zappen. Het lijkt heel simpel, maar dat is het niet. Meestal gooi ik na tien minuten klooien de afstandsbedieningen in een hoek en verkas naar boven waar ik, na een flinke hengst op de tv te hebben gegeven, gewoon kan kijken wat ik wil.

Pink Ribbon

Vroeger had ik een vriendin. Geen goede vriendin, maar we zagen elkaar tijdens het stappen omdat we gezamelijke vriendinnen hadden. Ik herinner me haar als een vrolijke, spontane meid. Altijd sociaal en in het middelpunt van de belangstelling zonder arrogant te zijn. Een sprankelende persoonlijkheid. Het verbaasde me dan ook niet dat ik haar een paar jaar later terugzag. Op tv. Als Roos in Goede Tijden Slechte Tijden. We kennen allemaal het verhaal van Guusje Nederhorst. Zes dagen voor haar 35e verjaardag overleed ze aan borstkanker en liet een zoontje van 7 maanden achter.

De ongeveertiger, over kleding die echt niet kan!

Ik ben 40. En een beetje. Een ongeveertiger. En dat is een vreemde leeftijd. Een beetje zoals vroeger toen je 'tussen laken en servet' hing, maar dan anders. Je bent te jong om oud te zijn en te oud om jong te doen. Het eerste is zonde, het tweede zielig. Zo rond je veertigste verander je. Dat begint eigenlijk al eerder, maar dan zie je het aan de buitenkant nog niet. Ben je halverwege de 30 vooral bezig met je innerlijk en wat je nog wilt met de rest van je leven, vanaf je veertigste gaat je uiterlijk meespelen. De rijpere vrouw kun je grofweg indelen in vijf categorieen.

De vluchtmoeder

Er bestaan drie soorten moeders. De oermoeder, de werkende moeder en de vluchtmoeder. De oermoeder kennen we allemaal. Dat is de moeder die 3 weken voordat haar spruit jarig is al begint met het frobelen van de traktatie, zodat je jezelf verplicht voelt 30 mandarijnen te versieren met dropveters en hoedjes gevouwen van karton. Dat is de moeder die elke week komt helpen met voorlezen en knutselen. Die vooraan staat bij de luizencontrole en schoolreisjes en bij wie het altijd goed is dat er kinderen na schooltijd komen spelen. De moeder die je een beetje ontloopt omdat ze, als ze je in het vizier krijgt, altijd probeert te charteren als luizen-, voorlees-, of knutselmoeder. Het moge duidelijk zien dat ik niet tot deze categorie behoor.

Tot voor kort behoorde ik tot de werkende moeders. Dit zijn de moeders die als de bel gaat net het schoolplein op komen rennen en roepen: "loop nou eens door, we zijn laat!" om er vervolgens achter te komen dat het dinsdag is en dat de gymtas mee had gemoeten. Om vervolgens met dezelfde snelheid waarmee ze zijn gekomen er weer vandoor gaan.