Spaaracties, het zou verbóden moeten worden!

Vanmiddag stond ik bij de kassa van Albert Heijn. Een tikkeltje gehaast, want onze zoon is morgen jarig en dan heb je nog wel meer te doen. "Wilt u Toy Story-figuurtjes?" hoorde ik de cassiére vragen. Verstoord keek ik op; wat wil ik? Vriendelijk herhaalde ze haar vraag. Toy Story-figuurtjes? Het was me wel opgevallen dat er door de hele winkel Toy Story-artikelen lagen uitgestald, maar waarschijnlijk had ik, tegen beter weten in, mijn kop in het zand gestoken. Want ik word er gestoord van, van al die figuurtjes en plaatjes die je tegenwoordig bij elke winkel lijkt te krijgen.

De halve waarheden van de makelaar

Wij hebben verhuisplannen. Na jaren te hebben gehuurd willen we nu wel eens een eigen huisje. Vol goede moed begonnen we vorig jaar aan onze huizenjacht. Avonden brachten we door op Funda, ons verlekkerend aan de mooiste woningen. Wat een keus! In het weekend stapten wij in de auto en reden een zorgvuldig uitgekozen route langs alle uitgekozen huisjes. En dan besef je dat mooie foto's en beschrijvingen een illusie zijn.

Een authentieke woning is niets anders dan een krot waar 40 jaar niets aan gedaan is. Een landelijk gelegen vrijstaand huis is een schuur op het platteland, maar wel pal naast een veehouderij. Een kindvriendelijke buurt is niets meer dan een speeltuin voor je deur waar 's avonds de hangjongeren zich verzamelen en geen achterburen betekent vaak wel een snelweg of spoorlijn pal achter je huis. Een keer maakten we zelfs mee dat de, in alle opzichten, perfecte woning op het terrein van een TBS-instelling bleek te staan. De makelaar wuifde onze bezwaren weg. "Deze mensen verdienen een kans," wist hij te vertellen. Jazeker, maar niet naast ons. Wie gaat er nu met 3 kleine kinderen naast zedendeliquenten wonen? We begrepen wel direct waar de lage vraagprijs op gebaseerd was.
En blijkt een woning aan de buitenkant wel aan de beschrijving te voldoen, dan lijkt de binnenkant in niets op de foto's die je doen geloven in een paleisje terecht te komen.

Vroeger was alles beter..

Ik ben niet zo van de moderne dingen. Ik heb natuurlijk wel een wasmachine en droger, want met drie kinderen én een man is alles op de hand wassen gewoon onbegonnen werk. De magnetron bleek erg handig voor kant-en-klaar maaltijden en de afwasmachine was een cadeautje van mijn moeder. Maar ik heb nog steeds mijn oude tv, die ik kreeg toen ik op kamers ging wonen. En toen was dat ding al derdehands. Ik moet er eerst heel hard op slaan, anders heb ik geen geluid en soms zit er er een rare groene gloed over het beeld. Maar hij doet het en ik ben er aan gehecht.

Ongeveer een jaar geleden werd mijn tv verbannen naar de slaapkamer en stond er opeens een HD Plasma mega-tv op het dressoir. Mijn man is namelijk wel van de moderne apparatuur en wilde ook weleens een voetbalwedstrijd in vol ornaat kijken. Er zitten twee afstandsbedieningen bij, één voor de tv en één voor de digitale ontvangst. Je moet dan eerst de tv op een bepaalde extension zetten en dan kun je met de tweede afstandbediening zappen. Het lijkt heel simpel, maar dat is het niet. Meestal gooi ik na tien minuten klooien de afstandsbedieningen in een hoek en verkas naar boven waar ik, na een flinke hengst op de tv te hebben gegeven, gewoon kan kijken wat ik wil.

De cassiere van kassa 7

Ik woon in een dorp, maar alles zit er. Zo ook een Albert Heijn. En ik ben vaste klant. Het is ook een fijne Albert Heijn. Er hoeft geen muntje in het karretje. Die worden toch niet gejat, want iedereen kent elkaar en een gepikt winkelwagentje wordt vast door de hele straat aan de AH en de wijkagent gemeld. Het personeel is ook erg aardig. Het is soms net een buurtwinkeltje, altijd een praatje en plakje worst voor de kids. Maar er is ook een minpuntje aan onze Albert Heijn: de cassiere van kassa 7.

Vorige week deed ik samen met mijn jongste zoon boodschappen. Uiteraard kochten wij ook een heleboel bananen, 2 trossen wel te verstaan. De beide trossen woog ik tegelijk af en dus zat er maar op 1 tros een prijsstickertje. Want bij deze AH moet je nog gewoon wegen en plakken. De cassiere van kassa 7 vertrouwde het niet. 'Heeft u alle bananen gewogen?' en 'weet u dat zeker'? Mijn bevestigende antwoord werd niet geloofd: 'U zult de eerste niet zijn die sjoemelt met het wegen van groente en fruit'. Excuse me? En ja hoor, daar werd gebeld om iemand van de groente-afdeling. Of de bananen even opnieuw gewogen konden worden. Uiteraard kwam hij met dezelfde prijs terug. Gelukkig maar, je wilt niet in het hele dorp bekend staan als de bananendief.