Ik ben niet zo van de moderne dingen. Ik heb natuurlijk wel een wasmachine en droger, want met drie kinderen én een man is alles op de hand wassen gewoon onbegonnen werk. De magnetron bleek erg handig voor kant-en-klaar maaltijden en de afwasmachine was een cadeautje van mijn moeder. Maar ik heb nog steeds mijn oude tv, die ik kreeg toen ik op kamers ging wonen. En toen was dat ding al derdehands. Ik moet er eerst heel hard op slaan, anders heb ik geen geluid en soms zit er er een rare groene gloed over het beeld. Maar hij doet het en ik ben er aan gehecht.
Ongeveer een jaar geleden werd mijn tv verbannen naar de slaapkamer en stond er opeens een HD Plasma mega-tv op het dressoir. Mijn man is namelijk wel van de moderne apparatuur en wilde ook weleens een voetbalwedstrijd in vol ornaat kijken. Er zitten twee afstandsbedieningen bij, één voor de tv en één voor de digitale ontvangst. Je moet dan eerst de tv op een bepaalde extension zetten en dan kun je met de tweede afstandbediening zappen. Het lijkt heel simpel, maar dat is het niet. Meestal gooi ik na tien minuten klooien de afstandsbedieningen in een hoek en verkas naar boven waar ik, na een flinke hengst op de tv te hebben gegeven, gewoon kan kijken wat ik wil.
